|
10
Αυγούστου 2000
Αγαπητέ φίλε
Αγγελε ,
Στη σημερινή
μας συνάντηση είχα την ευκαιρία να ακούσω και από σένα ,
που είσαι πιο κοντά στο "παλμό" του στρατιώτη , να μου επιβεβαιώνεις
ότι πολλές φορές ο στρατός θεωρείται σαν ένας εφιάλτης για πολλά
παιδιά που ήδη είναι στρατευμένοι ή που θα καταταχθούν στο μέλλον .
Η όλη αντίδραση
και φόβος ότι ο στρατός θα τους καταπονήσει , θα είναι
μια στέρηση ελευθερίας , χάσιμο χρόνου , ή ένας εφιάλτης λόγω της
αψυχολόγητης συμπεριφοράς των αξιωματικών και των άλλων κληρωτών με
έχει προβληματίζει πολύ σοβαρά .
Πιστεύω ότι
η ωρίμανση δεν έχει συγκεκριμένη ταυτότητα αλλά είναι
αποτέλεσμα κάθε εμπειρίας που ένα άτομο έχει από τη στιγμή της
γέννησης του μέχρι την ενηλικίωση . Η ολότητα των εμπειριών μέσα στην
οικογένεια , το Νηπιαγωγείο , το Δημοτικό Σχολείο , το Γυμνάσιο , το
Λύκειο , το Σύστημα Μαθητείας , τη Δουλειά , τη πρώτη ερωτική επιτυχία
,
αλλά και αποτυχία , τους φίλοι αλλά και τις προσπάθειες για να γίνει
κάποιος δεκτός σε μια ομάδα και μετά σαν επισφράγισμα , η εμπειρία
του Στρατού είναι όλα πηγές μάθησης .
Η μάθηση
είναι ΠΡΟΚΛΗΣΗ .
Κάθε πρόκληση βοηθά το άτομο να βρει τα δικά του "χρώματα" ,
να
συμβιβαστεί με τα όρια του , να δοκιμάσει την αντοχή του , να βρει
τρόπους να αντεπεξέλθει και μέσα από όλα αυτά ΝΑ ΜΟΡΦΩΘΕΙ - κοινωνικά
και ακαδημαϊκά - .
Θυμάμαι μια
συμβουλή που μου είχε δώσει ο πατέρας μου όταν θα
πήγαινα να καταταχθώ . Μου είπε "Γιε μου , ο στρατός είναι μια μικρή
κοινωνία . Οπως και στη κοινωνία που ζούμε , θα γνωρίσεις κάθε
καρυδιάς καρύδι . Θα δείς πολλά αλλά προσπάθησε να λες λίγα . Κάνε
έργα αυτά που πιστεύεις και όχι μόνο λόγια ……." Αυτή για μένα είναι
μια συμβουλή ζωής ……………….
Πιστεύω πάνω
απ’ όλα ο Στρατός είναι ΠΡΟΚΛΗΣΗ . Οι δυσκολίες του
στρατού δεν είναι πιο οδυνηρές ή πιο ανυπέρβλητες από αυτές που θα
αντιμετωπίσει κάποιος στο Πανεπιστήμιο , στο χώρο της δουλειάς , στην
δική του οικογένειας , στο κοινωνικό και φιλικό του χώρο .
Ο στρατός
απλά επιδρά σαν μια "γενική πρόβα" για το τι θα ακολουθήσει
για το υπόλοιπο της ζωής . Δεν περιέχει τίποτε που ή ιδία η Κοινωνία
δεν έχει προμηθεύσει . Απλά βιώνεται σαν καταλύτης που επιταχύνει τις
αντιδράσεις και κάνει το άτομο να νιώθει μοναξιά και του θυμίζει ότι
έχει πολλά να μάθει .
Ενας νέος
άντρας που δυσκολεύεται με τη στρατιωτική του θητεία πολύ
πιθανόν να δυσκολευτεί διότι κάποιο άλλο σύστημα ( οικογένεια , σχολείο
, κοινωνική προσαρμογή , επιλογή φίλων , δημιουργία διαπροσωπικών σχέσεων
) δεν του έχει προμηθευτεί εφόδια αγάπης και αποδοχής , δεν το έχει
στηρίξει σωστά στις προσπάθειες για αυτο-ανακάλυψη , να το υπερπροστάτευσε
, να
του έδωσε μηνύματα που δεν ανταποκρίνονται σε πραγματικότητες .
Πιθανόν να
του μετέδωσε μοναξιά και απόρριψη .
Πιστεύω ότι
ΑΝ ένας νέος σέβεται τον εαυτό του και την ιδιαιτερότητα
της προσωπικότητας του , η εμπειρία του στρατού θα τον βοηθήσει να
καθορίσει τα προσωπικά του όρια , να ανακαλύψει πτυχές της κατά τα
άλλα αναπτυσσόμενης προσωπικότητας του , να μάθει να σέβεται την
ιδιαιτερότητα και τα όρια των γύρω του και να μάθει τρόπους να
συνυπάρχει .
Ο ρόλος της
οικογένειας και του πλατύτερου κοινωνικού κύκλου ακόμη και
κατά την περίοδο της στράτευσης είναι ΠΟΛΥ σημαντική . Ο στρατιώτης
πρέπει να αφεθεί ελεύθερος να νιώσει τη στήριξη και την συμπαράσταση
των δικών του σαν συνοδοιπόρων στον δικού του κόσμο , έτοιμους να
στηρίξουν και να συμπαρασταθούν όχι με τα δικά ΤΟΥΣ κριτήρια αλλά με
τα κριτήρια και το μέτρο του στρατιώτη ό οποίος είναι Ο ΜΟΝΟΣ που
βιώνει την εμπειρία .
Αυτές είναι
κάποιες δικές μου σκέψεις αρκετά περιληπτικά . Απλά τις
παραθέτω σαν προβληματισμό . Πιστεύω ότι ο Στρατός ( κοιτάζοντας τον
από μια πιο πλατιά σκοπιά ) μπορεί να είναι μια άλλη "Ιθάκη"
, να
μπορεί να προσφέρει ένα ταξίδι για αυτο-ανακάλυψη και μάθηση .
Θα χαρώ να
"ακούσω" κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς από τα ίδια
τα νέα παιδιά ή φίλους/φίλες τους ή ακόμη και την οικογένεια τους .
Θα είναι μια ΠΡΟΚΛΗΣΗ για όλους μας αυτή η ανταλλαγή σκέψεων και
προβληματισμών .
Σε χαιρετώ
Δώρος Δ. Μιχαηλίδης
Σύμβουλος Ψυχολόγος
|
